Over Mij

 

Ik en mijn PTSS – Miracles do happen

Sommigen weten het al, anderen misschien niet: ik had (C)PTSS.
En ja… inmiddels durf ik te zeggen: hád.

Ruim 22 jaar droeg ik een uniform.
In die jaren maakte ik meer mee dan een mens hoort te verwerken: geweld, bedreigingen, dodelijke incidenten, 36 zelfdodingen op het spoor, reanimaties die verkeerd afliepen, het bijna verliezen van mijn vrouw… en daarbovenop de trauma’s uit mijn jeugd die ik jarenlang wegstopte.

Ik schrijf dit niet om te shockeren.
Maar omdat dit precies is wat mij langzaam brak.

PTSS komt niet met een sirene.
Het sluipt, ik noem het wel eens een sluipmoordenaar.
Het begint met kleine scheurtjes, en voor je het weet sta je aan de rand van een afgrond die je zelf niet eens ziet.

Je omgeving ziet het eerder dan jij

Dat is misschien nog wel het hardste.
Jij denkt dat je “gewoon moe” bent of “geen zin hebt”, maar je gezin voelt elke verandering.

Ze zien je prikkelbaarheid.
Je afstand.
Je onrust.
Je afwezigheid in de momenten die eigenlijk belangrijk zouden moeten zijn.
Je kort lontje. Je vermoeidheid. Je terugtrekken.

Partners gaan op eieren lopen.
Kinderen voelen spanning zonder woorden.
Iedereen probeert jou niet te triggeren, terwijl jij denkt dat je het allemaal nog best goed volhoudt.

Totdat je breekt.
Totdat je voelt: dit klopt niet meer.

Dan volgt de diagnose: (C)PTSS.
En zelfs dan zie je de breedte van het probleem nog steeds niet. Je denkt dat het alleen jou betreft. Terwijl je gezin óók al die tijd heeft meegevochten.

Het systeem lijdt mee

In 95% van de gevallen wordt de omgeving vergeten in de hulpverlening.
Alsof trauma stopt bij één persoon, terwijl het hele systeem , partners, kinderen, familie, meedeint met elke golf.

En dat besef kwam bij mij veel te laat.

Reguliere hulp raakte mij niet meer

Ik kreeg eerst een verkeerde diagnose, liep vertraging op, werd van instantie naar instantie gestuurd… en uiteindelijk kreeg ik te horen:
“Meer kunnen we niet doen.”

Medicatie werd aangeboden. Symptoombestrijding.
Maar iets in mij wist: dit is niet mijn pad.

Totdat één simpele gebeurtenis alles veranderde.

The spark: “What if?”

Mijn vrouw liet me de documentaire How to Change Your Mind zien op Netflix.
Iets in mij werd wakker.
Ik stelde mezelf één vraag: What if?

Wat als er tóch een andere weg is?

Ik begon te lezen, zoeken, onderzoeken.
En zo kwam ik in aanraking met plant medicatie , maar wel met één cruciaal besef:
dit moet professioneel, veilig en respectvol worden begeleid.

Na een lange zoektocht kwam ik in een gecertificeerde ceremoniële setting terecht.
En daar gebeurde het ondenkbare:
Wat in jaren niet lukte, lukte daar wel.

Ik maakte mijn innerlijke reis.
En ik kan vandaag zeggen dat ik 99,9% PTSS-vrij ben.

Elke dag ben ik daar dankbaar voor.

Mijn verhaal werd groter dan mezelf

Mijn proces en herstel zijn inmiddels te zien in de documentaire “Psychedelisch Pionieren” van Kim Smeekes, te bekijken op NPO Start.
Toen ik de eerste versie van dit verhaal schreef, mocht ik dat nog niet delen, nu wel.
Het voelt als een eer dat mijn bijdrage anderen mag inspireren, raken of het laatste duwtje mag geven richting hulp.

Een nieuw pad: begeleiden, onderwijzen, spreken

Na mijn eigen herstel wist ik:
Hier moet ik iets mee. Dit moet ik doorgeven.

Ik rondde de opleiding tot ceremonieel leider met plantmedicatie af bij Inner-Journey en begon anderen te begeleiden — mensen met trauma, mensen met vragen, mensen die zichzelf kwijt zijn, of mensen die gewoon een diepe innerlijke reis willen maken.

• Ik begeleid ceremoniële truffelreizen en cacao bliss ceremonies, afgestemd op wie jij bent.

• Ik neem gezinnen mee in het proces, want zij lijden net zo hard mee.

• Ik geef lezingen door het land, onder andere voor politie, hulpdiensten, zorgteams, bedrijven en organisaties. Over trauma, (C)PTSS, de enorme druk in uniform beroepen én, vooral, over de vergeten impact op gezinnen.

Mijn missie is simpel:
trauma bespreekbaar maken, heling toegankelijk maken, en het gezin weer terugbrengen in het verhaal.

Je hebt PTSS. Je bént het niet.

In mijn praktijk begeleid ik mensen één-op-één, in ceremonies, in de natuur, of ambulant, wat bij jou past.
Veilig, professioneel, integer én menselijk.

Mijn eigen reis was intens, pijnlijk, prachtig en levensveranderend.

De natuur fluistert altijd.
Je hoeft alleen maar te leren luisteren.

Als jij er klaar voor bent, loop ik graag een stukje met je mee.
Aho.