Over Mij

De weg naar heling, Miracles do happen

Sommigen weten het al. Anderen misschien niet.

Ik had (C)PTSS.
En ja, inmiddels durf ik te zeggen: hád.

Ruim 22 jaar droeg ik een uniform. In die jaren maakte ik meer mee dan een mens eigenlijk zou moeten dragen: geweld, bedreigingen, dodelijke incidenten, 36 zelfdodingen op het spoor, reanimaties die anders afliepen dan je hoopt, het bijna verliezen van mijn vrouw en daarnaast ook nog de trauma’s uit mijn jeugd die ik jarenlang had weggestopt.

Dat alles heeft mij jarenlang gevormd, verhard, uitgeput en langzaam bij mezelf vandaan gehaald.

PTSS noem ik weleens een sluipmoordenaar.

Niet omdat je het altijd meteen doorhebt, maar juist omdat het zo ongemerkt je leven binnendringt. Het begint vaak klein. Je wordt sneller boos. Je slaapt slechter. Je trekt je vaker terug. Je bent er wel, maar eigenlijk ook niet. Je lichaam blijft aan staan, zelfs wanneer het gevaar allang voorbij is.

En voor je het weet, leef je niet meer echt.
Je overleeft.

Je omgeving ziet het vaak eerder dan jij

Dat is misschien wel een van de pijnlijkste kanten van trauma.

Jij denkt dat je gewoon moe bent. Dat je even geen zin hebt. Dat het vanzelf wel weer overgaat. Dat je nog steeds functioneert.

Maar je gezin voelt elke verandering.

Ze zien je prikkelbaarheid.
Je afstand.
Je onrust.
Je vermoeidheid.
Je korte lontje.
Je terugtrekken.
Je afwezigheid op momenten waarop je er eigenlijk had willen zijn.

Partners gaan op eieren lopen.
Kinderen voelen spanning zonder dat er woorden voor zijn.
Iedereen probeert jou niet te triggeren, terwijl jij denkt dat je het allemaal nog best goed volhoudt.

Totdat je breekt.
Totdat je voelt: dit klopt niet meer.

Dan volgt uiteindelijk de diagnose: (C)PTSS.

En zelfs dan zie je vaak nog niet hoe breed het probleem werkelijk is. Je denkt dat het vooral over jou gaat, terwijl je gezin al die tijd heeft meegedragen, meegevoeld en meegevochten.

Ik weet waar je staat

Juist door mijn eigen ervaring met PTSS weet ik hoe eenzaam deze weg kan voelen.

Ik ken de machteloosheid.
De boosheid.
Het onbegrip.
De schaamte.
De verwarring.
En het gevoel dat niemand écht begrijpt wat er vanbinnen gebeurt.

Ik weet hoe het is om jezelf langzaam kwijt te raken, terwijl je aan de buitenkant nog probeert door te gaan. Hoe vermoeiend het is om sterk te lijken, terwijl je vanbinnen alleen maar probeert overeind te blijven.

Ik weet ook hoe ingewikkeld het kan zijn voor de mensen om je heen. Omdat jij zelf niet altijd kunt uitleggen wat er gebeurt, terwijl zij wel voelen dat er iets verandert.

Daarom begeleid ik niet vanaf afstand.
Ik begeleid vanuit ervaring, herkenning en oprechte betrokkenheid.

Niet omdat jouw verhaal hetzelfde is als het mijne, maar omdat ik weet hoe donker het kan worden wanneer je jezelf onderweg kwijtraakt.

En ik weet ook: er is een weg terug.

Het systeem lijdt mee

In de hulpverlening wordt de omgeving nog te vaak vergeten.

Alsof trauma stopt bij één persoon.
Alsof partners, kinderen en naasten niet meebewegen op elke golf.

Maar trauma raakt nooit alleen degene met de diagnose. Het raakt het hele systeem eromheen. Het beïnvloedt relaties, veiligheid, vertrouwen, verbinding en de sfeer in huis.

Dat besef kwam bij mij veel te laat.

Reguliere hulp raakte mij niet meer

Mijn weg door de hulpverlening was lang. Eerst kreeg ik een verkeerde diagnose. Daardoor liep ik vertraging op. Daarna werd ik van instantie naar instantie gestuurd.

Uiteindelijk kreeg ik te horen:

“Meer kunnen we niet doen.”

Er werd medicatie aangeboden. Symptoombestrijding. Misschien passend voor sommige mensen, maar iets in mij wist: dit is niet mijn pad. Ik voelde dat ik niet alleen wilde leren leven met mijn klachten. Ik wilde begrijpen wat eronder zat.

Ik wilde terug naar mezelf.

En toen veranderde één simpele gebeurtenis alles.

The spark: what if?

Mijn vrouw liet mij de documentaire How to Change Your Mind op Netflix zien.

Iets in mij werd wakker.

Er ontstond één vraag:

What if?

Wat als er toch een andere weg is?
Wat als heling niet alleen iets is waar je over leest?
Wat als mijn binnenwereld niet kapot was, maar wachtte om eindelijk gezien te worden?

Ik begon te lezen, zoeken en onderzoeken. Zo kwam ik in aanraking met plantmedicatie, maar vanaf het begin wist ik één ding heel zeker: dit moet veilig, professioneel en respectvol begeleid worden.

Na een lange zoektocht kwam ik terecht in een gecertificeerde ceremoniële setting.

En daar gebeurde voor mij het ondenkbare.

Wat in jaren niet lukte, kwam daar in beweging.
Ik maakte mijn innerlijke reis.

Vandaag kan ik zeggen dat ik mij voor 99,9% PTSS-vrij voel.

En daar ben ik elke dag dankbaar voor.

Mijn verhaal werd groter dan mezelf

Mijn proces en herstel zijn inmiddels te zien in de documentaire “Psychedelisch Pionieren” van Kim Smeekes, te bekijken op NPO Start. Het voelt als een eer dat mijn bijdrage anderen misschien mag inspireren, raken of net dat laatste duwtje mag geven richting hulp, hoop of een eerste stap.

Want soms hoeft iemand niet meteen de hele weg te zien.
Soms is één vonk genoeg.

Een nieuw pad: begeleiden, onderwijzen en spreken

Na mijn eigen herstel wist ik:

Hier moet ik iets mee. Dit wil ik doorgeven.

Ik rondde de opleiding tot ceremonieel leider met plantmedicatie af bij Inner-Journey en begon anderen te begeleiden. Mensen met trauma. Mensen met vragen. Mensen die zichzelf zijn kwijtgeraakt. Mensen die voelen dat er meer in hen leeft dan waar ze nu bij kunnen.

Binnen Prachtig Mens begeleid ik ceremoniële truffelreizen en cacao bliss ceremonies, altijd afgestemd op wie jij bent, waar je staat en wat je nodig hebt.

Daarbij neem ik, waar passend en als het gewenst is, ook het gezin en de naasten mee in het proces. Want zij lijden vaak in stilte mee en verdienen net zo goed erkenning, uitleg en ondersteuning.

Daarnaast geef ik lezingen door het land, onder andere voor politie, hulpdiensten, zorgteams, bedrijven en organisaties. Ik spreek over trauma, (C)PTSS, draagkracht, de enorme druk binnen uniformberoepen en vooral over de vaak vergeten impact op gezinnen.

Mijn missie is helder:

Trauma bespreekbaar maken.
Heling toegankelijk maken.
En het gezin terugbrengen in het verhaal.

Je hebt PTSS. Je bént het niet.

In mijn praktijk begeleid ik mensen één-op-één, in ceremonies met een groep, in de natuur of ambulant. Altijd op een manier die past bij jou.

Veilig.
Professioneel.
Integer.
Menselijk.

Mijn eigen reis was intens, pijnlijk, prachtig en levens veranderend.

De natuur fluistert altijd.
Je hoeft alleen maar opnieuw te leren luisteren.

En wanneer jij er klaar voor bent, loop ik graag een stukje met je mee.

Aho.